Oost West Thuis Best

  • Edit

“Barry, kom je vanavond op tijd thuis? Heb verrassing.” Barry las het SMS’je nog eens over, terwijl hij een slokje nam van zijn lauwe koffie uit de automaat.

Een verrassing. Wat bedoelde ze?

Barry gluurde over zijn brilletje en snoof de muffe kantoorlucht op.

Het was donderdag. Dat was zijn biljartavond met de jongens. Was Bea dat misschien vergeten?

Maar opeens wist hij het. Bea had hem er gisteren nog aan herinnerd.  We zijn vandaag achtendertig jaar getrouwd. Het was dan wel geen kroonjaar, maar toch…achtendertig jaar is een hele tijd. En nu, om het te vieren had Bea iets georganiseerd.

Misschien moest hij nog even langs bij de Arabische winkel op het Noordeinde. Ze was tenslotte gek op Arabische decoraties.

Hij keek op zijn horloge.

Verdraaid. Te laat. Die zaak is al dicht.

Wat nu. Was hij die belangrijke dag toch vergeten en hij had geen passend geschenk.

 

***

Bea had gereserveerd in Barakah. Een Arabisch restaurant ergens in de oude stad. Ze waren er nog nooit eerder geweest, maar ze had het online gevonden.

Meestal gingen ze naar Habibi op het Melchiorplein. Een prachtig, sfeervol restaurant waar je altijd keurig behandeld werd en direct werd opgenomen in de wereld van duizend-en-een nacht, door de prachtige Arabische decoraties en de vriendelijke atmosfeer. Maar dat was al vol, dus moest er worden uitgeweken naar Barakah.
            “Vreemd,” bromde
Barry, toen de TomTom hen een achterstandswijk inleidde.  
            “Weet je zeker dat Barakah hier ligt?”

“Daar heb je het!” Bea wees naar een vervallen etablissement, naast een blinde muur vol met graffiti.

“Moeten we hier eten?” Daar had Barry geen zin in, maar Bea was vastbesloten de avond niet te laten bederven door de omstandigheden.

“Valt best mee,” zei ze optimistisch. “Van binnen is het vast heel

leuk .”

Toen ze de piepende deur geopend hadden stootte Theo bijna zijn hoofd tegen een paarse lamp die gevaarlijk laag aan het plafond bungelde. Het rook vochtig in de kleine ruimte.

“Welkom in de Barakah,” prevelde een klein, gezet mannetje met een grote snor.

Zachte Arabische muziek weerklonk door een schetterende geluidsinstallatie en aan de muur hingen twee vale, licht gescheurde wandkleden.

“Wij hebben gereserveerd,” zei Bea. “Barry en Bea Willigenburg.”

Het mannetje keek even in zijn agenda en knikte. “Volgt u mij maar.”

Er zat niemand.

“Stilletjes hier,” zei Barry nadat hij de ruwhouten stoel voor Bea had uitgeschoven.

“Dat geeft niet, lieverd,” zei Bea. “Wij zijn samen en dat is genoeg.”

Een schone jonge dame in een oosters gewaad kwam met de kaart aanzetten en vroeg met zwoele stem aan Barry of ze iets wilden drinken.

“Ja…eh... voor mij pepermuntthee,” hakkelde Barry nadat hij kortstondig op de kaart had gekeken.

“Ik ook,” vulde Bea aan.

“Twee thee dus?” vroeg de schone jonge dame.

Het meisje maakte er een notitie van en zei toen opeens: “En ik dans.”

“O,” zei Bea verrast.

“Ja,” ging  ze enthousiast verder. “Vanavond is mijn eerste optreden. Als er niet meer gasten komen, doe ik mijn dans speciaal voor jullie. Een echte wilde buikdans.”

Ze schudde even met haar borsten.

Barry deed net alsof hij niets gezien of gehoord had en keek aandachtig op de menukaart.

“Nou leuk, meid,” zei Bea, terwijl ze zenuwachtig met haar servet frommelde, “maar ik ben niet zo van dat dansen.”  Bea had een romantisch avondje met Barry in gedachten en daar hoorde de een of andere schaars geklede en wild dansende vrouw beslist niet bij.

            “Ik ben gewoon Nederlandse hoor,” zei ze met geruststellende stem. “Amala doet het altijd. Die is echt goed. Maar ze is ziek vanavond.”

Ze knipperde met haar lange wimpers terwijl ze Barry een verleidelijke glimlach toewierp.

“Ik dans ook met een slang. Een van drie meter. Het is echt opwindend.” Ze wierp haar lange, gitzwarte haren naar achteren met een behendige zwaai van haar slanke arm en keek Bea uitdagend aan. “En…wilt u al bestellen?”

Barry keek naar zijn lieve Bea. Hij had niet eens bloemen meegebracht en nou moest ze de avond ook nog delen met een ongemanierde, wulpse buikdanseres.

“Wij wachten nog even,” antwoordde Barry.

Het serveerstertje vertrok. Barry en Bea keken hoe het heupwiegende kind in de keuken verdween.

“Wat een snolletje,” zei Bea tenslotte. “Ik vind het hier maar niets.” Barry mompelde wat, maar was het volledig met haar eens.
             “Ik moet even naar het toilet,” zei hij tenslotte, omdat hij niets anders wist te zeggen.

Het duurde even, maar net voordat Bea zich zorgen begon te maken stapte hij de eetruimte weer binnen. Hij droeg een groot pak bij zich.

“Wat heb je daar nou?” vroeg Bea verrast.

“Voor jou,” zei hij met glinsterende oogjes. “Ik zag het op weg naar het toilet bij de eigenaar van de Barakah staan en ik heb het voor je gekocht. “Het is een schitterende Arabische decoratie. Een oriëntaalse klamboe met kwastjes. Je kunt de punten vastmaken aan minaretten aan elke zijkant.  We gaan lekker naar huis, zetten dat ding op in de huiskamer en bestellen een heerlijke Arabische afhaalmaaltijd.  Wat wil een mens nog meer dan een lieve vrouw,  met een Arabische maaltijd onder een echte klamboe.”

              Hij stapte op haar af en gaf haar een dikke zoen op haar voorhoofd.
“Kom, lieverd. Wat ben ik dankbaar voor al die jaren met jou. Als ik dat snolletje zie weet ik weer precies waarom ik al zolang met jou getrouwd ben.”