Shopping Skills

Na al mijn verhalen over de spulletjes die ik overal vandaan haal behoeft het geen toelichting meer: Ik ben gek op shoppen. Inmiddels ben ik er goed in geworden, om bijzondere handgemaakte huisraad te vinden, dit te onderscheiden van de massaproductie, en er ook nog de juiste prijs voor te betalen. Maar het was niet makkelijk, en ik heb ook vele miskopen gedaan voordat ik echt de slag te pakken kreeg. Authentieke Arabische spulletjes kopen voor een redelijke prijs is eigenlijk iets dat je met ervaring leert, waar je intuïtie en gevoel bij nodig hebt, maar ik zet graag drie tips op een rijtje die ik in de jaren heb geleerd.

1. Kijk goed. Als je op een markt in bijvoorbeeld Turkije rondloopt en je wil iets moois mee terug nemen, moet je in eerste instantie je ogen de kost geven. Het lijkt misschien zo dat bij het eerste stalletje een geweldige aanbieding staat, maar het is vaak erg de moeite waard eerst de hele markt grof te scannen en prijzen te vragen. Dan heb je een algemeen beeld van het aanbod, en kan je preciezer gaan kijken. Je weet waar de kraampjes staan met spullen waar je oog op valt, en die ga je nu in detail bekijken. Kies die spullen die uniek zijn op de markt, waarvan je er geen dertien in een dozijn ziet liggen. Een koopman of –vrouw wil zijn of haar spullen verder graag verkopen, en je kan dus de vrijheid nemen om brutaal te zijn en alles van binnen en buiten te bekijken. Stiksel op een kussen bijvoorbeeld verraadt of het handgemaakt of machinaal geproduceerd is. Ook zegt het wat over de kwaliteit van het product. Vergeet niet dat je ook de vrijheid kan nemen om iets niet te kopen, al heb je het uitgebreid bekeken, en lijkt het alsof je het hebben wil.

2. Bepaal je prijs. Bij het rondkijken heb je een indruk gekregen van de prijzen die gevraagd worden. Je kan hierna zelf bedenken wat je geven wil voor dat kussen of dat theesetje. Afdingen en onderhandelen vind ik zelf het leukste aan het bezoeken van markten. Het is spannend, want je neemt altijd een beetje een gok. Maar als het lukt is het gevoel van succes dubbel, want je hebt zowel iets echt moois te pakken, als een goede prijs betaald. Cruciaal voor het afdingen is dat je van te voren in je hoofd hebt hoeveel je ergens voor wil geven. Je eerste bod is daar iets onder, maar je volgende tegenbod blijft je uiteindelijke prijs. Vaak lukt het om daarmee je prijs in de wacht te slepen.

3. Vraag hulp. Als je locals kent die met je mee willen is dit van onschatbare waarde. Deze mensen kennen de prijzen, de taal en de kwaliteit waar je naar op zoek bent. Soms wil de eigenaar van een bed and breakfast wel eens mee, of een lokale collega als je op werkreis bent. Zo krijg je naast betaalbare mooie spullen ook nog meer mee van de cultuur, en dat is misschien nog wel waardevoller.

Oosterse verlichting op de werkvloer

Het doel van het aanschaffen van verlichting en het maken van een plan voor de verlichting van een ruimte is vaak het creëren van een bepaalde sfeer. Uiteraard is het adequaat verlichten van de ruimte, zodanig dat de activiteiten die daar verricht worden optimaal kunnen worden uitgevoerd het meest voor de hand liggende doel. Als enkel verlichten echter al voldoende was, zouden peertjes met verschillende wattages wel volstaan. Maar dat is niet het geval en daarom behoeft ieder peertje een lamp die ervoor zorgt dat de betreffende ruimte naast het juiste licht, ook de juiste sfeer krijgt. Iedereen kent wel de woningen waar de woonkamer het na de verhuizing nog een tijdje moet stellen met slechts een kaal peertje midden in een leeg, vers gewit plafond. Niets vind ik sfeerlozer dan dat.

Aanbevolen: https://www.ghalia.nl/oosterse-hanglamp

Sfeer dus, iets ontastbaars in een omgeving, maar heel krachtig in het feit dat het zorgt voor een bepaalde stemming of gemoedstoestand in een ruimte. En essentieel voor de mensen die in die ruimtes wonen en werken.

Werken, inderdaad. Sfeer is mijns inziens niet alleen belangrijk bij het besteden van de vrije tijd, maar juist ook op de werkvloer kan een prettige sfeer wonderen doen voor de productiviteit en de samenwerking tussen collega’s. Net zoals iedereen wel de kale post-verhuizing peertjes kent, kent ook iedereen wel de sfeerloze systeemplafonds voorzien van praktische TL-bakken die vergaderzalen en kantoren verlichten. De uitstraling van uniformiteit en massaproductie vind ik altijd dodelijk voor individualiteit en creativiteit, de eigenschappen die werk, hoe eentonig ook, leuk maken. Als je je het tegenovergestelde voorstelt, een kantoortuin, verlicht met oosterse verlichting, mooie Marokkaanse, Tunesische en Egyptische lampen, en grote planten in Marokkaans aardewerken potten, dan is de onbeduidende werknemer opeens een belangrijke schakel in het hele proces geworden. De sfeer die speciaal voor hem en haar gecreëerd wordt met zoiets moois maakt dat het werk opeens een andere dimensie krijgt.

Meer: https://www.ghalia.nl/berber-tapijten

Waarom zou je werkomgeving minder prettig hoeven zijn dan je woonomgeving. Juist hier wordt veel van je verwacht en verlangd en juist hier breng je een groot deel van je leven door. Ondersteuning door een mooie sfeer en het zien van mooie gebruiksvoorwerpen om je heen maken dat je veel meer kan genieten van je werk. Ook bijvoorbeeld een modern ingerichte vergaderzaal waar de vergadertafel wordt verlicht door een set blinkende Egyptische lampen straalt een luxe uit, waarin het prettig is om met elkaar tot overeenstemming en daden te komen.

Juist op de werkvloer is een goede sfeer belangrijk, en goedgekozen oosterse verlichting kan hierbij het gewenste effect realiseren.

Oost West Thuis Best

“Barry, kom je vanavond op tijd thuis? Heb verrassing.” Barry las het SMS’je nog eens over, terwijl hij een slokje nam van zijn lauwe koffie uit de automaat.

Een verrassing. Wat bedoelde ze?

Barry gluurde over zijn brilletje en snoof de muffe kantoorlucht op.

Het was donderdag. Dat was zijn biljartavond met de jongens. Was Bea dat misschien vergeten?

Maar opeens wist hij het. Bea had hem er gisteren nog aan herinnerd.  We zijn vandaag achtendertig jaar getrouwd. Het was dan wel geen kroonjaar, maar toch…achtendertig jaar is een hele tijd. En nu, om het te vieren had Bea iets georganiseerd.

Misschien moest hij nog even langs bij de Arabische winkel op het Noordeinde. Ze was tenslotte gek op Arabische decoraties.

Hij keek op zijn horloge.

Verdraaid. Te laat. Die zaak is al dicht.

Wat nu. Was hij die belangrijke dag toch vergeten en hij had geen passend geschenk.

 

***

Bea had gereserveerd in Barakah. Een Arabisch restaurant ergens in de oude stad. Ze waren er nog nooit eerder geweest, maar ze had het online gevonden.

Meestal gingen ze naar Habibi op het Melchiorplein. Een prachtig, sfeervol restaurant waar je altijd keurig behandeld werd en direct werd opgenomen in de wereld van duizend-en-een nacht, door de prachtige Arabische decoraties en de vriendelijke atmosfeer. Maar dat was al vol, dus moest er worden uitgeweken naar Barakah.
            “Vreemd,” bromde
Barry, toen de TomTom hen een achterstandswijk inleidde.  
            “Weet je zeker dat Barakah hier ligt?”

“Daar heb je het!” Bea wees naar een vervallen etablissement, naast een blinde muur vol met graffiti.

“Moeten we hier eten?” Daar had Barry geen zin in, maar Bea was vastbesloten de avond niet te laten bederven door de omstandigheden.

“Valt best mee,” zei ze optimistisch. “Van binnen is het vast heel

leuk .”

Toen ze de piepende deur geopend hadden stootte Theo bijna zijn hoofd tegen een paarse lamp die gevaarlijk laag aan het plafond bungelde. Het rook vochtig in de kleine ruimte.

“Welkom in de Barakah,” prevelde een klein, gezet mannetje met een grote snor.

Zachte Arabische muziek weerklonk door een schetterende geluidsinstallatie en aan de muur hingen twee vale, licht gescheurde wandkleden.

“Wij hebben gereserveerd,” zei Bea. “Barry en Bea Willigenburg.”

Het mannetje keek even in zijn agenda en knikte. “Volgt u mij maar.”

Er zat niemand.

“Stilletjes hier,” zei Barry nadat hij de ruwhouten stoel voor Bea had uitgeschoven.

“Dat geeft niet, lieverd,” zei Bea. “Wij zijn samen en dat is genoeg.”

Een schone jonge dame in een oosters gewaad kwam met de kaart aanzetten en vroeg met zwoele stem aan Barry of ze iets wilden drinken.

“Ja…eh... voor mij pepermuntthee,” hakkelde Barry nadat hij kortstondig op de kaart had gekeken.

“Ik ook,” vulde Bea aan.

“Twee thee dus?” vroeg de schone jonge dame.

Het meisje maakte er een notitie van en zei toen opeens: “En ik dans.”

“O,” zei Bea verrast.

“Ja,” ging  ze enthousiast verder. “Vanavond is mijn eerste optreden. Als er niet meer gasten komen, doe ik mijn dans speciaal voor jullie. Een echte wilde buikdans.”

Ze schudde even met haar borsten.

Barry deed net alsof hij niets gezien of gehoord had en keek aandachtig op de menukaart.

“Nou leuk, meid,” zei Bea, terwijl ze zenuwachtig met haar servet frommelde, “maar ik ben niet zo van dat dansen.”  Bea had een romantisch avondje met Barry in gedachten en daar hoorde de een of andere schaars geklede en wild dansende vrouw beslist niet bij.

            “Ik ben gewoon Nederlandse hoor,” zei ze met geruststellende stem. “Amala doet het altijd. Die is echt goed. Maar ze is ziek vanavond.”

Ze knipperde met haar lange wimpers terwijl ze Barry een verleidelijke glimlach toewierp.

“Ik dans ook met een slang. Een van drie meter. Het is echt opwindend.” Ze wierp haar lange, gitzwarte haren naar achteren met een behendige zwaai van haar slanke arm en keek Bea uitdagend aan. “En…wilt u al bestellen?”

Barry keek naar zijn lieve Bea. Hij had niet eens bloemen meegebracht en nou moest ze de avond ook nog delen met een ongemanierde, wulpse buikdanseres.

“Wij wachten nog even,” antwoordde Barry.

Het serveerstertje vertrok. Barry en Bea keken hoe het heupwiegende kind in de keuken verdween.

“Wat een snolletje,” zei Bea tenslotte. “Ik vind het hier maar niets.” Barry mompelde wat, maar was het volledig met haar eens.
             “Ik moet even naar het toilet,” zei hij tenslotte, omdat hij niets anders wist te zeggen.

Het duurde even, maar net voordat Bea zich zorgen begon te maken stapte hij de eetruimte weer binnen. Hij droeg een groot pak bij zich.

“Wat heb je daar nou?” vroeg Bea verrast.

“Voor jou,” zei hij met glinsterende oogjes. “Ik zag het op weg naar het toilet bij de eigenaar van de Barakah staan en ik heb het voor je gekocht. “Het is een schitterende Arabische decoratie. Een oriëntaalse klamboe met kwastjes. Je kunt de punten vastmaken aan minaretten aan elke zijkant.  We gaan lekker naar huis, zetten dat ding op in de huiskamer en bestellen een heerlijke Arabische afhaalmaaltijd.  Wat wil een mens nog meer dan een lieve vrouw,  met een Arabische maaltijd onder een echte klamboe.”

              Hij stapte op haar af en gaf haar een dikke zoen op haar voorhoofd.
“Kom, lieverd. Wat ben ik dankbaar voor al die jaren met jou. Als ik dat snolletje zie weet ik weer precies waarom ik al zolang met jou getrouwd ben.”